Voormalig astronaut Ron Garan keerde terug uit de ruimte ervan overtuigd dat de mensheid een enorme leugen beleeft.Tijdens zijn 178-daagse missie aan boord van het International Space Station in 2011 heeft Garan bijna zes maanden in een baan doorgebracht en meer dan 71 miljoen mijl afgelegd. Vanaf 250 mijl boven de Aarde, de planeet verscheen als een enkele, delicate blauwe marmer opgehangen in de leegte, zonder zichtbare grenzen, naties, of afdelingen. Politieke lijnen verdwenen; in plaats daarvan zag hij een fragiele, onderling verbonden biosfeer gewikkeld in een verbazingwekkend dunne atmosfeer ... de enige beschermende laag die al het leven tegen het dodelijke vacuüm van de ruimte in stand hield. Dit perspectief verbrijzelde zijn vroegere wereldbeeld. Hij observeerde een iriserende wereld van leven, maar geen spoor van de wereldeconomie die de mens prioriteit geeft. Garan realiseerde zich de enorme leugen die we continueren: de illusie dat we gescheiden zijn van elkaar, van de natuur en van de planeet zelf. Onze systemen behandelen de Aarde-levens-ondersteuningsmechanismen... lucht, water, ecosystemen... als louter dochterondernemingen van de economie... als het orbitale beeld de tegenovergestelde waarheid onthult: de planeet komt eerst, dan de maatschappij, dan de economie. In zijn woorden benadrukte dit besef hoe crises zoals klimaatverandering, ontbossing en biodiversiteitsverlies voortkomen uit deze fundamentele misvatting van scheiding. Garan stelt dat het omarmen van deze verenigde, fragiele realiteit... onszelf zien als bemanningsleden op Spaceship Earth... essentieel is voor collectieve overleving en effectief wereldwijd stewardship. Het uitzicht vanuit de ruimte veranderde niet alleen zijn visie; het onderstreepte een dringende oproep voor de mensheid om prioriteiten af te stemmen op de onmiskenbaar verbondenheid van ons gedeelde thuis. Wist je dat? Wat
Voormalig astronaut Ron Garan keerde terug uit de ruimte ervan overtuigd dat de mensheid een enorme leugen beleeft.Tijdens zijn 178-daagse missie aan boord van het International Space Station in 2011 heeft Garan bijna zes maanden in een baan doorgebracht en meer dan 71 miljoen mijl afgelegd. Vanaf 250 mijl boven de Aarde, de planeet verscheen als een enkele, delicate blauwe marmer opgehangen in de leegte, zonder zichtbare grenzen, naties, of afdelingen. Politieke lijnen verdwenen; in plaats daarvan zag hij een fragiele, onderling verbonden biosfeer gewikkeld in een verbazingwekkend dunne atmosfeer ... de enige beschermende laag die al het leven tegen het dodelijke vacuüm van de ruimte in stand hield. Dit perspectief verbrijzelde zijn vroegere wereldbeeld. Hij observeerde een iriserende wereld van leven, maar geen spoor van de wereldeconomie die de mens prioriteit geeft. Garan realiseerde zich de enorme leugen die we continueren: de illusie dat we gescheiden zijn van elkaar, van de natuur en van de planeet zelf. Onze systemen behandelen de Aarde-levens-ondersteuningsmechanismen... lucht, water, ecosystemen... als louter dochterondernemingen van de economie... als het orbitale beeld de tegenovergestelde waarheid onthult: de planeet komt eerst, dan de maatschappij, dan de economie. In zijn woorden benadrukte dit besef hoe crises zoals klimaatverandering, ontbossing en biodiversiteitsverlies voortkomen uit deze fundamentele misvatting van scheiding. Garan stelt dat het omarmen van deze verenigde, fragiele realiteit... onszelf zien als bemanningsleden op Spaceship Earth... essentieel is voor collectieve overleving en effectief wereldwijd stewardship. Het uitzicht vanuit de ruimte veranderde niet alleen zijn visie; het onderstreepte een dringende oproep voor de mensheid om prioriteiten af te stemmen op de onmiskenbaar verbondenheid van ons gedeelde thuis. Wist je dat? Wat
Opmerkingen
Eerste opmerking