Interventionele cardiologie ervaart een belangrijke vooruitgang met de ontwikkeling van bioresorbeerbare vasculaire steigers (BVS), ook bekend als oplosbare hart stents. In tegenstelling tot permanente metalen stents die blijven in de slagader voor altijd, deze tijdelijke steigers bieden structurele ondersteuning aan vernauwde of geblokkeerde kransslagaders alleen tijdens de kritieke genezingsperiode, meestal zes tot twaalf maanden. Gemaakt van biocompatibele materialen zoals polylactade (PLLA) polymeren of magnesiumlegeringen, breken de stents geleidelijk af door natuurlijke metabole processen. Op PLLA gebaseerde steigers worden omgezet in melkzuur, dat het lichaam verder metaboliseert in water en kooldioxide. Magnesiumsteigers worden eveneens geabsorbeerd en uitgescheiden. Het hele proces is meestal voltooid binnen twee tot drie jaar, waardoor geen vreemd materiaal achterlaat. Deze verdwijnende eigenschap laat de behandelde slagader toe om zijn natuurlijke flexibiliteit, pulsatie, en vasomotorische functie te herstellen.De vermogens zijn vaak permanent beperkt door stijve metalen implantaten. Door te verdwijnen, verminderen deze stents ook langetermijnrisico's zoals chronische ontsteking, late trombose en in-stent restenose. Zij kunnen ook toekomstige interventies vergemakkelijken en de algehele gezondheid van schepen verbeteren. Terwijl vroege versies geconfronteerd met een aantal beperkingen (met name in kleinere schepen), nieuwere generaties bioresorbeerbare stents blijven verbeteren in sterkte, leverbaarheid en veiligheid. Deze technologie vertegenwoordigt een significante verschuiving in cardiovasculaire zorg [Byrne, R.A., & Joner, M. Bioresorbable Steigers: De toekomst van interventionele cardiologie. European Heart Journal]Wetenschap en feiten

Zie oorspronkelijke bron