Najpiękniejszym równaniem w fizyce, o którym prawie nikt nie mówi, jest równanie Diraca (1928).

Najpiękniejszym równaniem w fizyce, o którym prawie nikt nie mówi, jest równanie Diraca (1928). Paul Dirac chciał połączyć mechanikę kwantową (równanie fali Schrödingera) ze szczególną względnością Einsteina dla elektronu. Istniejące próby miały brzydkie problemy - takie jak negatywne prawdopodobieństwa lub brak zakręcenia elektronem. Dirac znalazł sposób, by napisać równanie fal relatywistycznych, które było pierwszymi kolejnymi w przestrzeni i czasie. Robiąc to, nie tylko naprawił matematykę: przypadkowo przewidział antymaterię. Równanie naturalnie produkowało roztwory cząstek o negatywnej energii. Zamiast ich ignorować, Dirac zdał sobie sprawę, że opisywali prawdziwe cząstki o tej samej masie, ale odwrotnym ładunku - pozytron, pierwsza antycząsteczka, która została odkryta doświadczalnie zaledwie kilka lat później. Jeszcze więcej: równanie automatycznie wbudowane w swoisty obrót elektronu (½) i jego moment magnetyczny - właściwości, które musiały być dodane ręcznie we wcześniejszych teoriach. W jednym eleganckim udarze, Dirac dał nam: - Prawidłowy relatywistyczny opis elektroniki Koncepcja antypatter- Podstawy teorii pola kwantowego. Powodem, dla którego materia i antymateria mogą niszczyć fizyków, często nazywają to jednym z najbardziej doskonałych równań kiedykolwiek napisanych - czystych, minimalnych i absurdalnie potężnych. Jest wyrzeźbiona na podłodze Opactwa Westminsterskiego w pobliżu grobowca Isaaca Newtona z jakiegoś powodu. Niektórzy mówią, że to nie tylko fizyka. To matematyka ujawniająca głęboką prawdę o rzeczywistości zanim eksperyment mógłby nadrobić zaległości. Nauka i fakty