Kardiologia interwencyjna wykazuje znaczny postęp w rozwoju bioresorbowalnych rusztowań naczyniowych (BVS), znanych również jako nierozpuszczalne stenty serca.

Kardiologia interwencyjna wykazuje znaczny postęp w rozwoju bioresorbowalnych rusztowań naczyniowych (BVS), znanych również jako nierozpuszczalne stenty serca. W przeciwieństwie do stałych stentów metalowych, które pozostają w tętnicy na zawsze, te tymczasowe rusztowania zapewniają wsparcie strukturalne do zwężenia lub zablokowania tętnic wieńcowych tylko w krytycznym okresie gojenia, zazwyczaj sześć do dwunastu miesięcy. Wykonane z materiałów biokompatybilnych, takich jak polimery polilaktydowe (PLLA) lub stopy magnezu, stenty stopniowo rozpadają się poprzez naturalne procesy metaboliczne. Schabki na bazie PLLA- przekształcane są w kwas mlekowy, który organizm dalej metabolizuje w wodę i dwutlenek węgla. Podobnie są wchłaniane i wydalane rusztowania magnezu. Cały proces jest zazwyczaj zakończony w ciągu dwóch do trzech lat, nie pozostawiając żadnego obcego materiału. Ta "zanikająca" właściwość pozwala leczonej tętnicy przywrócić jej naturalną elastyczność, pulsację i funkcję wazmotora - zdolności często na stałe ograniczone przez sztywne metalowe implanty. Zanikając, stenty te zmniejszają również długoterminowe zagrożenia, takie jak przewlekłe zapalenie, późna zakrzepica, i niestentowe restenozy. Mogą one również ułatwić przyszłe interwencje i poprawić ogólny stan zdrowia statków. Podczas gdy wczesne wersje napotkały pewne ograniczenia (szczególnie na mniejszych statkach), nowsze pokolenia stentów bio-resorbacyjnych nadal poprawiają się pod względem wytrzymałości, wydajności i bezpieczeństwa. Technologia ta stanowi znaczącą zmianę w opiece układu krążenia - oddalając się od stałego wsparcia mechanicznego w kierunku tymczasowej pomocy, która ostatecznie przywraca naturalny stan tętnicy. [Byrne, R. A., & Joner, M. Bioresorbable Roszpunka: Przyszłość kardiologii interwencyjnej. European Heart Journal] Nauka i fakty